Dzie│o Biblijne

Izajasz

Email Drukuj

WEZWANI PO IMIENIU (7)

IZAJASZ

Cz. I – o. Lidian Strzedu┼éa OFM

Cz. II – o. Sergiusz Ba┼édyga OFM

Cz. I  aspekt biblijny      

            Imi─Ö Izajasz oznacza Jahwe jest zbawieniem. Przyszed┼é on na ┼Ťwiat w 765 p.n.e. w Kr├│lestwie Judzkim jako syn Amosa. Miejscem jego dzia┼éalno┼Ťci by┼éa Jerozolima. Ksi─Öga wspomina, ┼╝e posiada┼é ┼╝on─Ö oraz dw├│ch syn├│w. Zgodnie z p├│┼║niejszym przekazem poni├│s┼é ┼Ťmier─ç m─Öcze┼äsk─ů w czasach rz─ůd├│w kr├│la Manassesa, kt├│ry zwr├│ci┼é si─Ö w stron─Ö praktyk i kultu poga┼äskiego. Kontekst ksi─Ögi stanowi czas dominacji pot─Ögi Asyrii na Bliskim Wschodzie. Oboj─Ötno┼Ť─ç religijna, spadek poziomu ┼╝ycia moralnego Narodu Wybranego oraz brak politycznej sprawno┼Ťci w relacjach z Asyri─ů kolejnych w┼éadc├│w, takich jak Achaz czy Ezechiasz sk┼éoni┼éy Izajasza do nawo┼éywania do odnowy duchowej i pok┼éadania nadziei w samym Bogu. 

1. Powołanie Izajasza

            Pierwszych pi─Ö─ç rozdzia┼é├│w ksi─Ögi m├│wi o s─ůdzie nad Jud─ů i Jerozolim─ů uwik┼éanych w nieprawo┼Ť─ç, odchodz─ůcych od Boga. Nast─Öpnie autor przechodzi do opisu powo┼éania Izajasza na urz─ůd proroka.

            Wydarzenie to jest datowane na rok ┼Ťmierci kr├│la Ozjasza (6,1), a wi─Öc ok. 740 p.n.e. Mia┼éo miejsce najprawdopodobniej w klimacie sacrum wn─Ötrza ┼Üwi─ůtyni Jerozolimskiej podczas modlitwy Izajasza.

            Inicjuje je wizja chwa┼éy Boga, przedstawionej w konwencji teofanii (6,1-4). B├│g ukazany jest w pe┼éni majestatu, zasiadaj─ůcy na tronie, brzeg Jego szaty wype┼énia ┼Üwi─ůtyni─Ö. Autor nie podejmuje si─Ö opisania samego Boga. Ma ┼Ťwiadomo┼Ť─ç Jego transcendencji, niesko┼äczono┼Ťci i tajemniczo┼Ťci, kt├│rych nie mo┼╝na odda─ç w kategoriach przynale┼╝─ůcych do doczesno┼Ťci. B├│g przebywa w otoczeniu istot niebia┼äskich – Serafin├│w. Ich postaw─Ö cechuje g┼é─Öboka cze┼Ť─ç i nieustanna adoracja wobec Najwy┼╝szego. Pie┼Ť┼ä uwielbienia ┼Üwi─Öty, ┼Üwi─Öty, ┼Üwi─Öty jest Pan Zast─Öp├│w. Ca┼éa ziemia pe┼éna jest Jego chwa┼éy uwydatnia atrybut Boga, nieosi─ůgalny dla jakiegokolwiek cz┼éowieka, ┼Ťwi─Öto┼Ť─ç i pe┼éni─Ö doskona┼éo┼Ťci.

            Scena przygotowania i konsekracji Izajasza na proroka rozpoczyna si─Ö do┼Ťwiadczeniem przez niego w┼éasnej grzeszno┼Ťci w obliczu niesko┼äczonej ┼Ťwi─Öto┼Ťci Boskiego majestatu. Prze┼╝ycie to wyzwala w nim poczucie l─Öku i zagubienia. Stary Testament wielokrotnie wyra┼╝a prze┼Ťwiadczenie, ┼╝e cz┼éowiek, kt├│ry zobaczy┼é Boga musi umrze─ç. Jako przyk┼éad mo┼╝na przytoczy─ç s┼éowa wypowiedziane do Moj┼╝esza: ┼╝aden cz┼éowiek nie mo┼╝e ogl─ůda─ç mojego oblicza i pozosta─ç przy ┼╝yciu (Wj 33,20). ┼Üwiadomo┼Ť─ç niegodno┼Ťci oraz s┼éabo┼Ťci porusza i otwiera serce Izajasza na przyj─Öcie ┼éaski niezwyk┼éego powo┼éania. Czynno┼Ťci─ů oczyszczenia proroka z jego winy jest dotkni─Öcie jego warg roz┼╝arzonym w─Öglem, kt├│ry jeden z Serafin├│w wzi─ů┼é kleszczami z o┼étarza. Posiada ona charakter symboliczny, gdy┼╝ zgodnie z teologi─ů Starego Testamentu ogie┼ä wypala skazy grzechowe cz┼éowieka. Uzdatnia on i oczyszcza serce Izajasza przygotowuj─ůc go do podj─Öcia misji: oto dotkn─Ö┼éo to twoich warg: twoja wina jest zmazana, zg┼éadzony tw├│j grzech (6,7).

            Autor przechodzi do opisu misji proroka. B├│g stawia pytanie retoryczne: Kogo mam pos┼éa─ç? Kto by Nam poszed┼é? (6,8). Odpowied┼║ wydaje si─Ö oczywista. Jednak┼╝e B├│g pragnie czytelnej deklaracji, dobrowolnego podj─Öcia si─Ö misji przez Izajasza. Gotowo┼Ť─ç i natychmiastowa odpowied┼║ Oto ja, po┼Ťlij mnie! odr├│┼╝nia Izajasza od innych prorok├│w. Jeremiasz, Ezechiel czy te┼╝ Jonasz mieli wielkie opory wewn─Ötrzne i raczej szukali pretekstu zwalniaj─ůcego ich od podj─Öcia si─Ö trudnego zadania. Scena powo┼éania Izajasza przybli┼╝a tajemnic─Ö wolno┼Ťci wyboru danej cz┼éowiekowi przez Boga. Jedynie Izajasza zapytuje On o zgod─Ö, a ten w spos├│b ca┼ékowicie wolny akceptuje swoje przeznaczenie. B├│g ka┼╝e mu przemawia─ç do ludu, jednak poucza go, ┼╝e skutki jego dzia┼éalno┼Ťci nie tylko nie sk┼éoni─ů Izraela do zmiany post─Öpowania, ale spowoduj─ů jeszcze wi─Öksz─ů zatwardzia┼éo┼Ť─ç, znieczulenie i za┼Ťlepienie wzgl─Ödem Niego. Zapowiada kl─Öski, spustoszenie i zag┼éad─Ö, ale z Reszty narodu, b─Öd─ůcej ┼Ťwi─Ötym nasieniem nast─ůpi jego odrodzenie i odnowa.

2. Izajasz nawo┼éuje do ufno┼Ťci wzgl─Ödem Boga

            Prorok wielokrotnie apeluje o ducha wiary i ufno┼Ťci pok┼éadanej w Bogu. Dostrzega grzech i o nim otwarcie m├│wi. Napi─Ötnuje wyst─Öpki na p┼éaszczy┼║nie mi┼éo┼Ťci bli┼║niego takie jak zatrata wewn─Ötrznej wra┼╝liwo┼Ťci i lito┼Ťci wobec bli┼║niego (9,18n), ucisk oraz okradanie biednych przez bogatych (3,14n), nieuczciwe wyroki s─ůdowe inspirowane korupcj─ů, krzywdz─ůce sprawiedliwych (5,22). Napomina tych, kt├│rzy grzesz─ů wskutek nadu┼╝ywania wina i sycery, w tym kap┼éan├│w i prorok├│w (28,7-13). Pisze tak┼╝e o wielu innych grzechach, kt├│re sprawia┼éy, ┼╝e Izraelici coraz bardziej oddalali si─Ö od Boga.

Lekarstwem na panosz─ůce si─Ö z┼éo moralne i zagro┼╝enie polityczne ze strony wrogich pot─Ög, mia┼éa sta─ç si─Ö postawa zawierzenia Bogu. Izajasz pisze: Je┼╝eli nie uwierzycie, nie ostoicie si─Ö (7,9). B├│g jest Bogiem sprawiedliwym, ale tak┼╝e mi┼éosiernym, dlatego pragnie ka┼╝demu okaza─ç ┼éaskawo┼Ť─ç. Jednak┼╝e oczekuje g┼é─Öbokiej ufno┼Ťci, kt├│ra jest jej warunkiem: Pan czeka, by wam okaza─ç ┼éask─Ö, i dlatego stoi, by si─Ö zlitowa─ç nad wami, bo Pan jest sprawiedliwym Bogiem. Szcz─Ö┼Ťliwi wszyscy, kt├│rzy w Nim ufaj─ů! (Iz 30,18). Ocalenie ludu jest warunkowane przede wszystkim jego nawr├│ceniem ku Bogu, porzuceniem nieprawo┼Ťci, za┼Ť si┼éa ducha powinna wyp┼éywa─ç z ufno┼Ťci pok┼éadanej w Bogu: w nawr├│ceniu i spokoju jest wasze ocalenie, w ciszy i ufno┼Ťci le┼╝y wasza si┼éa. Ale wy┼Ťcie tego nie chcieli! (30,15). Zatem z┼éa wola Izraelit├│w i trwanie w grzechu stanowi┼éo przyczyn─Ö kryzysu i nieszcz─Ö┼Ť─ç, kt├│re nieuchronnie musia┼éy nadej┼Ť─ç. Historia potwierdzi┼éa trafno┼Ť─ç przepowiedni proroka Izajasza. Kr├│lestwo Izraela upad┼éo w roku 722 p.n.e. staj─ůc si─Ö cz─Ö┼Ťci─ů imperium asyryjskiego. W 597/6 wojska babilo┼äskiego w┼éadcy Nabuchodonozora zdoby┼éy Jerozolim─Ö, zburzy┼éy ┼Üwi─ůtyni─Ö, za┼Ť ludno┼Ť─ç Kr├│lestwa Judzkiego zosta┼éa deportowana do Babilonii.

3. Izajasz zapowiada odrodzenie Izraela

            Autor ksi─Ögi, podejmuj─ůc temat przysz┼éej odnowy Izraela, wzmiankuje, ┼╝e przetrwa on zbli┼╝aj─ůce si─Ö nieszcz─Ö┼Ťcia dzi─Öki Reszcie, czyli niewielkiej liczbie Izraelit├│w wiernych Bogu i oddanych Jego woli. Kilka tekst├│w charakteryzuje ow─ů Reszt─Ö. Po okresie wyludnienia i zniszczenia kraju, stanie si─Ö ona ┼Ťwi─Ötym nasieniem (6,13), jej ┼╝yciodajna moc stanie si─Ö zal─ů┼╝kiem odrodzenia Izraela. Reszta powr├│ci do Pana i w Nim znajdzie prawdziwe oparcie (10,20nn). Dla ocalonej Reszty sam Pan b─Ödzie koron─ů chwa┼éy i ozdobnym diademem (28,5). Reszta, kt├│ra wyjdzie z Jeruzalem zapu┼Ťci korzeni i wyda owoce (37,31n).

            Ksi─Öga Izajasza zamieszcza tak┼╝e proroctwa dotycz─ůce przysz┼éego Mesjasza. Wyrocznia wypowiedziana wobec kr├│la Achaza zapowiada przyj┼Ťcie na ┼Ťwiat Emmanuela (B├│g z nami), kt├│rego figura uciele┼Ťnia t─Ösknoty i pragnienia idealnego mesjasza – w┼éadcy (7,14). Kolejne proroctwo m├│wi o narodzinach Syna o imionach Przedziwny Doradca, B├│g Mocny, Odwieczny Ojciec, Ksi─ů┼╝─Ö Pokoju (9,5n). Opisany w┼éadca to idealny kr├│l, potomek Dawida, za┼Ť jego kr├│lestwo b─Ödzie umocnione i utwierdzone prawem i sprawiedliwo┼Ťci─ů. Inna wyrocznia m├│wi o m┼éodej odro┼Ťli z pnia Jessego, na kt├│rej spocznie Duch Pa┼äski, duch m─ůdro┼Ťci i rozumu, duch rady i m─Östwa, duch wiedzy i boja┼║ni Pa┼äskiej (11,1nn). Owa odro┼Ťl to pe┼éen dar├│w Bo┼╝ych w┼éadca doskona┼éej, pe┼énej ┼éadu i harmonii spo┼éeczno┼Ťci. Proroctwo, o kt├│rym mowa w 32,1nn wzmiankuje o kr├│lu, kt├│ry b─Ödzie rz─ůdzi┼é sprawiedliwie, a podlegli mu ksi─ů┼╝─Öta rz─ůdzi─ç b─Öd─ů zgodnie z prawem, troszcz─ůc si─Ö o pok├│j i bezpiecze┼ästwo narodu powierzonego ich pieczy.

            Przedstawione teksty ilustruj─ů pozytywne aspekty nauczania Izajasza. Pomimo tego, ┼╝e wiele miejsca po┼Ťwi─Öca otwartej krytyce niskiej moralno┼Ťci oraz ┼╝ycia religijnego Izraelit├│w, jak r├│wnie┼╝ maj─ůcych wkr├│tce nadej┼Ť─ç kl─Öskach i nieszcz─Ö┼Ťciach, autor zawiera w swoim or─Ödziu liczne akcenty daj─ůce nadziej─Ö na lepsz─ů, ┼Ťwietlan─ů przysz┼éo┼Ť─ç W┼Ťr├│d Izraelit├│w zostanie zachowana Reszta, czyli grono os├│b bogobojnych, ufaj─ůcych Panu i kieruj─ůcych si─Ö Jego Prawem. Rz─ůdy nad odnowionym i wzmocnionym kr├│lestwem obejmie w┼éadca z dynastii Dawida, pe┼éen dar├│w i Ducha Bo┼╝ego, idealny kr├│l – mesjasz.

 

 

cz. II – aspekt psychopedagogiczny 

 

Prorok Izajasz to kolejna figura powo┼éania w Biblii, kt├│ra reprezentuje pewn─ů nowo┼Ť─ç w wymiarze teologii powo┼éania wyra┼╝aj─ůc─ů si─Ö w radosnym zadeklarowaniu gotowo┼Ťci do wype┼énienia Bo┼╝ego wezwania: Oto ja, po┼Ťlij mnie!  (Iz 6, 8). Mamy w przypadku Izajasza do czynienia z szerokim opisem powo┼éania, bohater jest wyra┼║nie scharakteryzowany, przyjmuje w spos├│b konkretny odpowiedzialno┼Ť─ç wyp┼éywaj─ůc─ů z tego┼╝ powo┼éania. Co wi─Öcej, w ┼Ťwietle do┼Ťwiadczenia powo┼éaniowego Izajasza, a zw┼éaszcza jego misji, odczytujemy tak┼╝e misj─Ö Jezusa i spos├│b jego nauczania w parabolach: Tak spe┼énia si─Ö na nich przepowiednia Izajasza: S┼éucha─ç b─Ödziecie, a nie zrozumiecie, patrze─ç b─Ödziecie, a nie zobaczycie. Bo stwardnia┼éo serce tego ludu, ich uszy st─Öpia┼éy i oczy swe zamkn─Öli,  ┼╝eby oczami nie widzieli ani uszami nie s┼éyszeli, ani swym sercem nie rozumieli: i nie nawr├│cili si─Ö, abym ich uzdrowi┼é (Mt 13, 14-15).

W historii powo┼éania proroka Izajasza warto zauwa┼╝y─ç element osobistego spotkania z Bogiem, podczas kt├│rego Izajasz u┼Ťwiadamia sobie swoj─ů grzeszno┼Ť─ç i niegodno┼Ť─ç (Iz 6, 5). Oczyszczenie, jakiego doznaje od Boga, sprawia, ┼╝e czuje si─Ö ju┼╝ gotowy do przyj─Öcia S┼éowa Bo┼╝ego i g┼éoszenia Go ludowi.

Misja

Prorok Izajasz jako jedyny jest zapytany wprost przez Boga o zgod─Ö na podj─Öcie misji. Wyra┼╝a on aprobat─Ö i wiernie wype┼énia powierzone sobie zadanie. Co wi─Öcej, wida─ç w spos├│b wyra┼║ny, i┼╝ jest jej w pe┼éni ┼Ťwiadomy: to wezwanie otrzymane od Pana Boga; to sam Pan B├│g powierzy┼é mu s┼éowa maj─ůce doprowadzi─ç ludzi do zbawienia.

Punktem wyj┼Ťcia dla powo┼éania Izajasza by┼éa chwa┼éa Pa┼äska, kt├│ra wyra┼╝a si─Ö w wielko┼Ťci i pi─Öknie Boga. Paradoksalnie to pierwsze do┼Ťwiadczenie chwa┼éy staje si─Ö dla Izajasza bolesne: I powiedzia┼éem: «Biada mi! Jestem zgubiony!  Wszak jestem m─Ö┼╝em o nieczystych wargach  i mieszkam po┼Ťr├│d ludu o nieczystych wargach, a oczy moje ogl─ůda┼éy Kr├│la, Pana Zast─Öp├│w!» (Iz 6,5). Fakt ten jednak staje si─Ö paradygmatem w duchowej w─Ödr├│wce ka┼╝dego chrze┼Ťcijanina jako punkt zwrotny; tzn. do┼Ťwiadczenie chwa┼éy Pa┼äskiej wnosi rado┼Ť─ç i mistyk─Ö w ┼╝ycie duchowe, a z drugiej strony u┼Ťwiadomienie sobie w┼éasnej ma┼éo┼Ťci i niegodno┼Ťci. Tym samym, mo┼╝na stwierdzi─ç, i┼╝ jako podstawowe do┼Ťwiadczenie duchowe jest te┼╝ niejako piecz─Öci─ů potwierdzaj─ůc─ů autentyczno┼Ť─ç powo┼éania.

Mo┼╝na powiedzie─ç, i┼╝ w przypadku Izajasza, jego pierwsz─ů misj─ů by┼éo poniesienie kl─Öski. Nie sta┼éo si─Ö to jednak z powodu b┼é─Ödu w sztuce czy jakiego┼Ť braku ze strony Izajasza, lecz by┼éa to pora┼╝ka zaplanowana i ”chciana” przez Pana Boga. Kiedy bowiem cz─Ö┼Ť─ç ludu Bo┼╝ego odrzuca s┼éowa proroka, to jednak do g┼éosu dochodzi nowa m─ůdro┼Ť─ç, kt├│ra zaczyna dociera─ç do serca i rozumu ludu wybranego.  Zatem misj─ů proroka Izajasza by┼éo “o┼Ťlepienie”, by B├│g m├│g┼é ukaza─ç g┼éupot─Ö ludzkiej m─ůdro┼Ťci: dlatego w┼éa┼Ťnie Ja ponowi─Ö niezwyk┼ée dzia┼éanie cud├│w i dziw├│w z tym ludem: zginie m─ůdro┼Ť─ç jego my┼Ťlicieli, a rozum jego m─Ödrc├│w zaniknie (Iz 29, 14). Wszystko po to, by dotrze─ç do serca ludzkiego z przes┼éaniem zbawienia. Izajaszowi zosta┼éo tylko pyta─ç si─Ö: Wtedy zapyta┼éem: «Jak d┼éugo, Panie?» On odrzek┼é: «A┼╝ run─ů miasta wyludnione i domy bez ludzi, a pola pozostan─ů pustkowiem (Iz 6,11-13). W ten oto spos├│b dostrzec mo┼╝na tzw. kultur─Ö prorocz─ů: zobaczy─ç zniszczenie, musie─ç je g┼éosi─ç, prawie ┼╝e wsp├│┼épracowa─ç z nim, wiedz─ůc jednak, i┼╝ istnieje ziarnko nadziei, z kt├│rego narodzi si─Ö drzewo i wyda owoce, by nie┼Ť─ç “nadziej─Ö wbrew wszelkiej nadziei”.

 

Odpowiedź powołanego

Opis powo┼éania Izajasza jest wyj─ůtkowy i zawiera jego jasn─ů deklaracj─Ö wsp├│┼épracy z Panem Bogiem. Jak to ju┼╝ zosta┼éo opisane w cz─Ö┼Ťci biblijnej znamy dok┼éadny czas, w kt├│rym Izajasz zosta┼é powo┼éany, co ┼Ťwiadczy o wa┼╝no┼Ťci tego┼╝ wydarzenia w jego ┼╝yciu. Wspania┼ée s┼éowa: Oto ja, po┼Ťlij mnie!  (Iz 6, 8) s─ů mottem powo┼éania Izajasza, aczkolwiek domy┼Ťlamy si─Ö, i┼╝ jest tak┼╝e ┼Ťwiadomy, ┼╝e jego otwarto┼Ť─ç i gotowo┼Ť─ç b─Öd─ů zawsze zdecydowanie mniejsze od wymaga┼ä, kt├│re b─Ödzie mu stawia┼é Autor tego┼╝ powo┼éania. Wiemy, ┼╝e Pan B├│g wymaga wszystkiego, r├│wnie┼╝ tego, co nam si─Ö wydaje niemo┼╝liwe.  Powo┼éanie proroka Izajasza i ca┼éa narracja tego┼╝ procesu jest potwierdzeniem faktu, i┼╝ Pan B├│g mo┼╝e tak┼╝e wzywa─ç poprzez do┼Ťwiadczenie osobiste, kt├│re przek┼éada si─Ö na radykaln─ů zmian─Ö ┼╝ycia. Powo┼éanie Izajasza nie jest owocem ludzkiej kalkulacji czy uk┼éad├│w z wa┼╝nymi osobisto┼Ťciami ┼╝ycia spo┼éecznego, lecz objawia si─Ö jako wolny i nieprzewidziany wyb├│r dokonany przez Jahwe. Elementem istotnym w tej historii powo┼éania jest aspekt osobistego do┼Ťwiadczenia relacji z Bogiem, bez kt├│rego nie mo┼╝na przecie┼╝ odpowiedzie─ç na Bo┼╝e wezwanie. To do┼Ťwiadczenie sprawia, ┼╝e Izajasz z entuzjazmem przyjmuje powo┼éanie (nie ucieka od niego jak inni prorocy), i g┼éo┼Ťno oraz odwa┼╝nie komunikuje je innym.

Warto zwr├│ci─ç uwag─Ö na kontekst powo┼éania Izajasza. Odbywa si─Ö ono w przestrzeni liturgii ┼Ťwi─ůtynnej i jest ┼Ťci┼Ťle okre┼Ťlone przez dwa znacz─ůce momenty: oczyszczenie i g┼éoszenie. Usta Izajasza zostaj─ů uwolnione i oczyszczone z grzechu i jednocze┼Ťnie uzdolnione do g┼éoszenia S┼éowa Pa┼äskiego ludowi wybranemu.  Ta przemiana przynosi Izajaszowi rado┼Ť─ç i ulg─Ö, gdy┼╝ ┼Ťwiadomy swoich s┼éabo┼Ťci akceptuje oczyszczenie, dzi─Öki kt├│remu staje si─Ö wiarygodnym ┼Ťwiadkiem mocy S┼éowa Bo┼╝ego po┼Ťr├│d ludu Izraela.

Realizacja powołania

Jak i w innych przypadkach, r├│wnie┼╝ Izajasza spotyka niech─Ö─ç do przyj─Öcia Bo┼╝ego S┼éowa i do nawr├│cenia ze strony ludu, lecz bez wzgl─Ödu na te trudno┼Ťci, wype┼énia Bo┼╝─ů misj─Ö z ┼╝arliwo┼Ťci─ů i po┼Ťwi─Öceniem. Dlaczego to by┼éo mo┼╝liwe? Odpowied┼║ jest jedna: to ┼éaska Bo┼╝a uzdalnia go do tego, by sta─ç si─Ö zwiastunem dobrej nowiny g┼éoszonej dla dobra wszystkich.

Z pewno┼Ťci─ů na jako┼Ť─ç pos┼éugi Izajasza wp┼éyn─Ö┼éy jego wychowanie i wykszta┼écenie. Wiemy ze ┼║r├│de┼é pozabiblijnych, i┼╝ rodzina w jakiej si─Ö wychowa┼é nale┼╝a┼éa do kr─Ög├│w bliskich dworowi, wi─Öc wymiar edukacji i znajomo┼Ť─ç spraw publicznych by┼éy na wysokim poziomie. Poza literatur─ů, Izajasz mia┼é rozeznanie w polityce, w kwestiach religijnych i spo┼éecznych. Jak wi─Öc realizuje swoje powo┼éanie? Mo┼╝na pokusi─ç si─Ö o wyodr─Öbnienie trzech obszar├│w jego dzia┼éalno┼Ťci: duszpastersko-kaznodziejska, pi┼Ťmiennicza (teolog i poeta) oraz mesja┼äska. W ka┼╝dym z tych wymiar├│w charakteryzuje go kompetencja i zgodno┼Ť─ç z wol─ů Bo┼╝─ů. Troska o wype┼énienie misji jest podparta dog┼é─Öbn─ů znajomo┼Ťci─ů problemu i wiedz─ů. Izajasz nie promuje si─Ö wcale na bohatera narodu, ani nie chce by─ç uznanym politykiem ani tym bardziej s┼éawnym teologiem. Trzeba jednak uzna─ç ogromne dziedzictwo, kt├│re zostawi┼é po sobie (zob. rozdzia┼éy 1-39 Ksi─Ögi Izajasza).

Z pasj─ů wype┼énia swoje powo┼éanie, nawet wtedy, gdy zostaje w cieniu i kiedy nie jest zrozumiany przez wsp├│┼éczesnych. Obok pasji, nale┼╝y zatem wspomnie─ç o jego wierno┼Ťci w realizacji powo┼éania, przy czym nie ma mowy o tym, by Izajasz okaza┼é jak─ůkolwiek zazdro┼Ť─ç czy czu┼é si─Ö potraktowany przez Boga niesprawiedliwie. Izajasz, mo┼╝na by zaryzykowa─ç stwierdzenie, jest prorokiem wielkiego formatu.

W ┼Ťwietle opowie┼Ťci o powo┼éaniu Izajasza mo┼╝na odczyta─ç wiele cennych wskaz├│wek przydatnych w towarzyszeniu powo┼éaniowym niejednemu wsp├│┼éczesnemu cz┼éowiekowi.

Pierwsz─ů z tych wskaz├│wek b─Ödzie umiej─Ötno┼Ť─ç stwarzania mo┼╝liwo┼Ťci (zw┼éaszcza m┼éodym ludziom) do do┼Ťwiadczenie religijnego, do spotkania z duchowo┼Ťci─ů i mistyk─ů, do ws┼éuchiwania si─Ö w S┼éowo Bo┼╝e, do bycia dotkni─Ötym przez Bo┼╝e mi┼éosierdzie w sakramencie pokuty. Czy dzisiejsi duchowni, kap┼éani, katecheci s─ů tego w pe┼éni ┼Ťwiadomi? Bez tego do┼Ťwiadczenia nawet najlepsze kazania i katechezy nie trafi─ů na podatny grunt. Nic jednak chyba nie potrafi lepiej otworzy─ç serca cz┼éowieka ni┼╝ bezpo┼Ťredni g┼éos Boga. Gdzie i jak m┼éodzi mog─ů Go dzisiaj us┼éysze─ç? Izajasz do┼Ťwiadczy┼é tego podczas liturgii, a nast─Öpnie odkry┼é swoj─ů s┼éabo┼Ť─ç i grzeszno┼Ť─ç. Kolejnym jego krokiem by┼é zachwyt i gotowo┼Ť─ç po┼Ťwi─Öcenia si─Ö misji Bo┼╝ej. Wydaje si─Ö, i┼╝ przestrze┼ä liturgiczna, nie wy┼é─ůczaj─ůc sposobu sprawowania liturgii, dost─Öpno┼Ť─ç sakrament├│w i obecno┼Ť─ç autentycznych ┼Ťwiadk├│w Ewangelii we wsp├│lnocie chrze┼Ťcija┼äskiej nadal s─ů elementami „powo┼éuj─ůcymi”. Wiele dialog├│w, spotka┼ä naznaczaj─ůcych pocz─ůtek rozeznania powo┼éania mia┼éo i nadal ma miejsce w ko┼Ťciele czy kaplicy, bo ta w┼éa┼Ťnie sakralna przestrze┼ä o wiele cz─Ö┼Ťciej ni┼╝ nam si─Ö wydaje sprzyja stwierdzeniu: Oto ja, po┼Ťlij mnie. Warto o tym pami─Öta─ç i wykorzysta─ç ten moment zachwytu i entuzjazmu. Rodzi si─Ö pytanie: wobec kogo osoba powo┼éana mo┼╝e wypowiedzie─ç s┼éowa gotowo┼Ťci p├│j┼Ťcia za Panem? Czy cz┼éowiek odkrywaj─ůcy samodzielnie swoje powo┼éanie mo┼╝e liczy─ç na tak─ů bezpo┼Ťredni─ů obecno┼Ť─ç i pomoc osoby duchownej? Niejednokrotnie m┼éody cz┼éowiek wr─Öcz czeka na pytanie: czy ty si─Ö czasem nie widzisz w s┼éu┼╝bie Bo┼╝ej? Nie chcia┼éby┼Ť (chcia┼éaby┼Ť) po┼Ťwi─Öci─ç si─Ö Bogu na zawsze? Czy nie pragniesz, jak prorok Izajasz, g┼éosi─ç S┼éowo Bo┼╝e ku nawr├│ceniu? Mo┼╝e warto wykorzysta─ç lepiej sakrament pojednania do wspierania pracy nad sob─ů, zwr├│ci─ç uwag─Ö, ┼╝e mi┼éosierdzie Bo┼╝e potrafi przemieni─ç serca grzesznika i daje mu sposobno┼Ť─ç do tego, by p├│j┼Ť─ç za g┼éosem Boga w spos├│b radykalny! Wydaje si─Ö, i┼╝ trzeba nieustannie prze┼éamywa─ç l─Öki, obawy i (bez grania na ludzkich uczuciach), odwa┼╝nie, proponowa─ç drog─Ö  doskonalszego na┼Ťladowania Jezusa.  

Innym wyzwaniem, kt├│re jawi si─Ö w ┼Ťwietle historii powo┼éania proroka Izajasza jest odpowiednie przyj─Öcie osoby powo┼éanej, umo┼╝liwienie jej dopasowanego programu rozeznawania, towarzyszenia i kszta┼écenia ze wzgl─Ödu na bogaty baga┼╝ kulturowy. Izajasz ze wzgl─Ödu na pochodzenie i wykszta┼écenie wyr├│┼╝nia┼é si─Ö w swoim statusie spo┼éecznym. Osoba powo┼éana do kap┼éa┼ästwa lub do ┼╝ycia konsekrowanego „zbyt” wykszta┼écona, z dobrej rodziny, z tytu┼éami naukowymi i do┼Ťwiadczeniem akademickim mo┼╝e sprawi─ç pewien k┼éopot odpowiedzialnym za jej formacj─Ö. Wymaga─ç to b─Ödzie, aby zaj─ů─ç si─Ö takimi lud┼║mi powa┼╝nie, kompetentnie i z odwag─ů, a┼╝eby wymagania jakie s─ů stawiane ka┼╝demu wychowankowi na drodze formacji odpowiednio zastosowa─ç do ich aktualnego poziomu kultury i do┼Ťwiadczenia religijnego. Uzyskane przez powo┼éanych do┼Ťwiadczenia ┼╝yciowe i zawodowe s─ů ich olbrzymim atutem i mog─ů okaza─ç si─Ö wyj─ůtkowo cenne dla wsp├│lnoty Ko┼Ťcio┼éa. Nota bene: s┼éowa proroka Izajasza cytuje ┼Ťw. Jan (12, 39-41), a tak┼╝e powtarza je ┼Ťw. ┼üukasz ko┼äcz─ůc Dzieje Apostolskie. Jako┼Ť─ç g┼éoszenia S┼éowa przychodzi r├│wnie┼╝ z nowym j─Özykiem, z now─ů otwarto┼Ťci─ů i kieruje nas na nowe areopagi.

Deklaracja izajaszowa: Oto ja, po┼Ťlij mnie! - to tak┼╝e wyra┼╝enie wiary i pos┼éusze┼ästwa. Potrzeba odwagi, by tak dzisiaj powiedzie─ç i chyba trzeba by─ç cz┼éowiekiem ma┼éej wiary, by takie stwierdzenie podwa┼╝y─ç lub zignorowa─ç. Sytuacje, w kt├│rych dochodzi do wyznania  takich pi─Öknych deklaracji nie s─ů cz─Öste, a na dodatek potrafi─ů one onie┼Ťmiela─ç wsp├│┼éczesnych ludzi swoj─ů prostot─ů i entuzjazmem, jak to dzia┼éo si─Ö w wypadku Izajasza. Odpowiedzialno┼Ť─ç za powo┼éanych powinna jednak mobilizowa─ç do m─ůdrego wspierania i towarzyszenia ludziom nieustannie odkrywaj─ůcym moc S┼éowa Bo┼╝ego, kt├│re zdolne jest przeszy─ç serce i umys┼é cz┼éowieka. 

 
Dzie│o Biblijne


© Copyright Słowo Biblijne 2006. All rights Reserved. Made in quaint.pl