Dzieło Biblijne

Email Drukuj

Ks. Ryszard Zawadzki

 

Krwią Jego ran zostaliście uzdrowieni” (1 P 2,24)

(Droga Krzyżowa Niepełnosprawnych)

 

  

Czy można zaradzić cierpieniu przez cierpienie? Tak, można. Jeżeli jest to cierpienie Jezusa. Tego, który „obarczył się naszym cierpieniem” i „dźwigał nasze boleści” (Iz 53,4). Na którego „spadła chłosta zbawienna dla nas, a w Jego ranach jest nasze zdrowie” (Iz 53,5).

Ja zaś jestem robak, a nie człowiek, pośmiewisko dla ludzi i wzgarda pospólstwa” (Ps 22,7). On, Król męczenników, dał się dla nas, w swej ludzkiej postaci, pozbawić cech przysługujących człowieczej godności. Ze względu na nas stał się wielorako niepełnosprawny, „wzgardzony i odepchnięty przez ludzi” (Iz 53,3). Dobrowolnie i świadomie zgodził się na okaleczenie swego człowieczeństwa. Żeby być bliżej nas. Żeby być w nas. Żeby nas uchronić przed samookaleczeniem duszy. „On sam, w swoim ciele poniósł nasze grzechy na drzewo, abyśmy przestali być uczestnikami grzechów, a żyli dla sprawiedliwości - Krwią Jego ran zostaliście uzdrowieni” (1 P 2,24).

Bez Niego wszyscy jesteśmy straszliwie i beznadziejnie niepełnosprawni.

 

Stacja I: Jezus na śmierć skazany

 

„Wam bowiem z łaski dane jest to dla Chrystusa: nie tylko w Niego wierzyć, ale i dla Niego cierpieć” (Flp 1,29).

 

„Oto Człowiek!” - woła Piłat wskazując na zmasakrowanego przez żołnierzy Jezusa. Człowiek! Mimo, iż „postać Jego była niepodobna do ludzi”, bo „tak nieludzko został oszpecony Jego wygląd” (Iz 52,14). Jezus stojąc przed sądem ma skrępowane, niewładne ręce. Od początku swojej drogi krzyżowej jest „niepełnosprawny”.

Dlaczego tak się stało? Dlaczego został niesprawiedliwie skazany na umieranie w tak wielkim cierpieniu? Przecież Piłat powiedział jasno: „Ja nie znajduję w Nim winy” (J 19,6). Ty też nie znajdujesz w sobie żadnej wielkiej winy, żadnego istotnego powodu do kary. Mimo to codziennie doświadczasz fizycznego i duchowego cierpienia. Dlaczego?

A może zamiast „dlaczego”, warto zapytać „ po co”? Po co On został skazany? Po co cierpiał? Po co był „wzgardzony tak, iż mieliśmy Go za nic”? (Iz 53,3) Po co stał się „Mężem boleści, oswojonym z cierpieniem”? (Iz 53,3)

„Przechodząc obok, Jezus ujrzał pewnego człowieka, niewidomego od urodzenia. Uczniowie Jego zadali Mu pytanie: «Rabbi, kto zgrzeszył, że się urodził niewidomy - on czy jego rodzice?» Jezus odpowiedział «Ani on nie zgrzeszył, ani rodzice jego, ale stało się tak, aby się na nim objawiły sprawy Boże»” (J 9,1-3).

„Wam bowiem z łaski dane jest to dla Chrystusa: nie tylko w Niego wierzyć, ale i dla Niego cierpieć”.

 

Stacja II: Jezus bierze krzyż na swe ramiona

 

„A chociaż był Synem, nauczył się posłuszeństwa przez to, co wycierpiał” (Hbr 5,8).

Czy nasunęło się kiedyś Twemu sercu i umysłowi pytanie: przez co zbawił wszystkich ludzi, a wśród nich także Ciebie, Jezus? Czy nie przez swoje rany i doświadczany ból? Na pewno także przez to. Cierpiał przecież bardzo. Ale na krwawych kartach historii ludzkości znaleźlibyśmy może takie osoby, które cierpiały więcej, dłużej, okrutniej - przynajmniej w aspekcie zewnętrznym. Można wprawdzie powiedzieć, że cierpienie Jezusa jako wcielonego Boga ma nieskończenie większą wartość od cierpienia czysto ludzkiego, lecz to nie wyczerpuje całej głębi misterium Jego cierpienia. Co więc jest szczególną przyczyną zasługi Jezusa?

To, że On nie przyjął cierpienia tak, jak przyjmuje się zło konieczne. Nie poddał się cierpieniu biernie, jak złemu losowi. On, „w zewnętrznym przejawie uznany za człowieka, uniżył samego siebie, stając się posłusznym aż do śmierci - i to śmierci krzyżowej” (Flp 2,7-8). Zbawcza moc Jego męki wypływa przede wszystkim z Jego całkowitego posłuszeństwa woli Ojca. Posłuszeństwa w przeżywanym udręczeniu i pomimo niego. Może także posłuszeństwa dopiero przez cierpienie doskonalonego. Dlatego Jezus bierze krzyż na ramiona. Nieważne, jak bardzo jest on ciężki. Istotniejsze jest to, z jakim sercem On go podejmuje: zbuntowanym czy posłusznym?

Z jakim sercem Ty sam codziennie próbujesz podnieść swój krzyż?

„A chociaż był Synem, nauczył się posłuszeństwa przez to, co wycierpiał”.

 

Stacja III: Jezus po raz pierwszy upada pod krzyżem

 

„Nie poddajemy się zwątpieniu, chociaż bowiem niszczeje nasz człowiek zewnętrzny, to jednak ten, który jest wewnątrz, odnawia się z dnia na dzień” (2 Kor 4,16).

Pierwszy upadek. Brutalne zderzenie z ziemią, twardą jak otaczająca rzeczywistość, albo jak serca stojących dokoła ludzi. Siła uderzenia dodatkowo zwiększona przez obciążający ramiona balast. Czy Jezus spodziewał się że ten balast tak szybko zwali Go z nóg? Przecież dopiero co wziął krzyż.

Ty też kiedyś przeżyłeś swój pierwszy upadek. Duchowy upadek w zniechęcenie, w zwątpienie, w rozpacz. Twój przestój na drodze krzyża. Czy spodziewałeś się, że aż tak będziesz miał wszystkiego dość? Wydawało Ci się już, że zaakceptowałeś swą niepełnosprawność, że zgodziłeś się na nią i jej ograniczenia. Jakoś to sobie wytłumaczyłeś. A jednak załamałeś się. Zdawało Ci się, że będziesz mógł długo nieść krzyż niepełnosprawności nie upadając. Nie udało się. Co teraz? Patrz na Jezusa. Podnosi się razem z krzyżem. Zajrzyj mu do wnętrza serca: jest nadal posłuszny. Swoją bezsilność i słabość powierza Ojcu. Nie wątpi w sens dalszej drogi.

Jeżeli Ty zwątpisz - dopiero wtedy jesteś naprawdę niepełnosprawny. Nie ten jest mocny, kto nie upada. Ludzie w pełni sił i zdrowia także przeżywają upadki - i to takie, z których czasami już się nie podnoszą - wiesz o tym. Mocny jest ten, kto po upadku potrafi powstać. Tu liczą się głównie siły ducha - nie mięśni. Jeśli nie poddasz się, jak apostoł Paweł, zwątpieniu, przekonasz się, że Twoje serce i dusza odnawia się z dnia na dzień - w przeżywaniu nadziei, sensu życia, radości i szczęścia.

„Dlatego to nie poddajemy się zwątpieniu, chociaż bowiem niszczeje nasz człowiek zewnętrzny, to jednak ten, który jest wewnątrz, odnawia się z dnia na dzień”.

 

Stacja IV: Jezus spotyka swoją Matkę

 

„...bo jak śmierć potężna jest miłość” (Pnp 8,6).

Spotkanie z Matką. Pierwsze z szeregu spotkań na drodze męki Jezusa. Spotkanie przeżywane już po doświadczeniu upadku pod ciężarem krzyża - jakby dla pokrzepienia, wzmocnienia. Czym? Odczuciem pełnej jedności, wspólnoty w cierpieniu z człowiekiem najbliższym. Spotkanie dokonuje się bez słów. Bez nich wyraża więcej. Maryja, która wszystkie sprawy dotyczące Jezusa rozważała w swym sercu, pamięta słowa starca Symeona o mieczu, który miał przeniknąć Jej duszę. Straszny jest dla Matki miecz cierpienia Jej Dziecka. Jest taki także dla Twojej matki. Na krzyżowej drodze, którą przemierzasz, ona jest Ci najbliższa, ją spotykasz jako pierwszą.

I czerpiesz siłę z jej miłości, najwierniejszej miłości - tak często, gdy tego nie widzisz, wyciskającej łzy z jej oczu. Miłość matki to miłość do końca. Miłość, która nigdy nie rezygnuje, która sama jedna potrafi utrzymać Cię przy żywej nadziei, przy życiu... „bo jak śmierć potężna jest miłość”.

 

Stacja V: Szymon z Cyreny pomaga nieść krzyż Jezusowi

 

„W moim ciele dopełniam braki udręk Chrystusa dla dobra Jego Ciała, którym jest Kościół” (Kol 1,24).

Kolejne spotkanie na drodze cierpienia. „I przymusili niejakiego Szymona z Cyreny [...], który wracając z pola właśnie przechodził, żeby niósł krzyż Jego” (Mk 15,21). Szymon nie był zainteresowany niesieniem krzyża Skazańca. Nie widział w tym żadnego powodu do chluby, a poza tym był zmęczony całodzienną pracą na polu. Jego droga nieoczekiwanie skrzyżowała się z drogą Jezusa. Podszedł bliżej, może tylko z ciekawości, żeby zobaczyć Go z bliska. Nikt go nie pytał, czy chce nieść Jego brzemię.

Ciebie także nikt nie pytał. A mimo to niesiesz jarzmo Chrystusa znacznie cięższe niż wielu innych ludzi - często tylko gapiów na „widowisku” cudzej drogi krzyżowej. I buntujesz się wewnętrznie, tak jak buntował się Szymon. Dlaczego właśnie ja?

Jednak Szymon nie wiedział, w jakim Dziele bierze udział. Ty wiesz więcej niż on wtedy, przeczuwasz... dzięki cierpieniu... masz duchową intuicję, możesz spojrzeć głębiej. Jezus przyjął niechętną pomoc zmuszonego do niej Cyrenejczyka, przyjmuje także Twoją. Choć nie wiesz, dlaczego właśnie Ty, dźwigasz udrękę razem z Chrystusem „dla dobra Jego Ciała, którym jest Kościół”.

 

Stacja VI: Weronika ociera twarz Jezusa

 

Albowiem Bóg [...] zabłysnął w naszych sercach, by olśnić nas jasnością poznania chwały Bożej na obliczu Chrystusa” (2 Kor 4,6).

Jeszcze jedno, podobne do poprzedniego, a przecież inne, spotkanie na drodze krzyżowej.

Szymon zdejmując z ramion Jezusa ciężką belkę ulżył Jego ciału. Weronika, gdy otarła swą chustą spoconą, zakrwawioną i oplutą twarz Skazańca, przywróciła Mu ludzkie oblicze i wzmocniła Jego ducha. Oboje świadczyli Mu pomoc. Szymon - przymuszony, Weronika - z własnej woli. Co dało jej odwagę, by przedrzeć się do Jezusa przez otaczających Go żołnierzy?

Ona umiała patrzeć głębiej niż inni. W sponiewieranym Więźniu, przez tłum uznanym już za chodzącego trupa, dostrzegła prawdę o Jego ludzkiej, wielkiej godności. Nie zniweczył tej godności w jej oczach ani wyrok śmierci, ani wielkie poniżenie. Widziała w Nim ciągle pełnowartościowego, choć straszliwie cierpiącego człowieka. Dlatego na chuście Jezus pozostawił jej świadectwo prawdy o godności ludzkiej, którą nosiła w sercu: wizerunek twarzy Syna Człowieczego.

Ty także, choć niepełnosprawny, nie jesteś mniej wart od innych. Taka jest prawda, nawet jeśli masz czasem wątpliwości co do tego. Uwierz w nią tak, jak uwierzyła Weronika w odniesieniu do Jezusa. I pomódl się, aby wszyscy ludzie zdrowi i (pełno)sprawni tę prawdę pojęli i przyjęli.

 

Stacja VII: Jezus po raz drugi upada pod krzyżem

 

Jak bowiem obfitują w nas cierpienia Chrystusa, tak też wielkiej doznajemy przez Chrystusa pociechy” (2 Kor 1,5).

Kolejny zastój w drodze na Golgotę. Upadek cięższy od poprzedniego. Bezwład leżącego ciała Jezusa większy niż przy pierwszym upadku. Szansa na powstanie i dojście do celu - mniejsza.

Ten upadek to już nie tylko lęk przed samym cierpieniem. Do niego także, zwłaszcza gdy trwa ono długo, można się przyzwyczaić... Drugi upadek to lęk przed osamotnieniem, przed cierpieniem w opuszczeniu. Boisz się, że pozostaniesz w pojedynkę na swej drodze krzyżowej. Że z biegiem lat opuszczą Cię najbliżsi i nie zwiążesz się już z nikim w życiu. Że nie będzie przy Tobie człowieka, na którego miłość i współczucie można liczyć.

Rozpacz osamotnienia to ciężki upadek. Trudno się podźwignąć z rozpaczy. Jest bowiem tylko jedna droga przezwyciężenia jej: trzeba wielkiej miłości do ludzi. Tę miłość może Ci darować tylko Bóg, który przecież sam jest miłością (por. 1 J 4,16). Przyznaj się przed sobą samym i przed Nim, że jej bardzo potrzebujesz. Proś Go o nią. Gorąco.

„Samotność nie zaczyna się wtedy, kiedy ludzie od nas odchodzą, ale wtedy, kiedy my odchodzimy od ludzi” (ks. J. Twardowski). Podnieść nas z niej może tylko miłość - dar Chrystusa: „Jak bowiem obfitują w nas cierpienia Chrystusa, tak też wielkiej doznajemy przez Chrystusa pociechy”.

 

Stacja VIII: Jezus zwraca się do płaczących kobiet

 

Bo smutek, który jest z Boga, dokonuje nawrócenia ku zbawieniu [...], smutek zaś tego świata sprawia śmierć” (2 Kor 7,10).

Znowu spotkanie na drodze krzyżowej Jezusa. Jego los nie do pozazdroszczenia wywołuje dogłębne współczucie we wrażliwych sercach kobiet: „A szło za Nim mnóstwo ludu, także kobiet, które zawodziły i płakały nad Nim” (Łk 23,27).

Przy spotkaniu z Weroniką, Szymonem, nawet własną Matką - Jezus nie wypowiedział ani słowa. Teraz mówi: „Nie płaczcie nade Mną; płaczcie raczej nad sobą i nad waszymi dziećmi!” (Łk 23,28).

Dlaczego mówi? I dlaczego takie właśnie, dziwne słowa?

Nie jest Jezus kimś, kto poza swoim cierpieniem nie widziałby świata - nawet zmierzając na własną egzekucję. Nawet wtedy potrafi zapomnieć o sobie, potrafi kochać - czyli pragnąć dobra dla innych. Chce przemienić jałowy smutek i sentymentalną litość kobiet, która praktycznie nic w nich na lepsze nie zmienia, na smutek, który mógłby dokonać nawrócenia ku zbawieniu. Tej właśnie przemianie we wszystkich, ku którym kieruje On swoją miłość, ma służyć Jego dźwiganie krzyża.

Oby tej samej przemianie w ludziach, których spotykasz, służyła także Twoja życiowa droga krzyża. Jesteś wezwany do naśladowania Chrystusa w zapomnieniu o sobie - mimo przeżywanego cierpienia. I do ukazania wszystkim, którzy spotykając Cię smucą się, użalają i rozczulają nad Tobą myśląc: „jakiż on biedny!”, prawdziwego źródła smutku: tego, które tkwi w nich samych.

Swoim życiem musisz im ukazać, że to oni - nie Ty - są godni politowania tak długo, dopóki uważają się za kogoś lepszego, wartościowszego od Ciebie. Musisz, jak Jezus, nawrócić ich na smutek pochodzący od Boga - ten, który dokonuje nawrócenia ku zbawieniu.

 

Stacja IX: Jezus upada po raz trzeci pod krzyżem

 

Skoro więc Chrystus cierpiał w ciele, wy również tą samą myślą się uzbrójcie, że kto poniósł mękę na ciele, zerwał z grzechem, aby resztę czasu w ciele przeżyć już nie dla pełnienia ludzkich żądz, ale woli Bożej” (1 P 4,1-2).

 

Chrystus niewymownie cierpiał w ciele - zwłaszcza przy swym trzecim upadku. Najcięższym. Przez posłuszeństwo, w którym przyjął i poniósł tę mękę, Zbawiciel zgładził grzechy świata.

Podobnie Twoje cierpienie, jeśli nie jest przeżywane w buncie, w jakiś niepojęty i nieogarniony sposób unieszkodliwia Twój grzech, osłabia go. Choć nie stajesz się bynajmniej bezgrzeszny, choć w chwilach depresji czujesz się ogromnie pokrzywdzony przez los, przez Boga; masz do Niego pretensje, nawet zastanawiasz się czasem, czy on w ogóle Tobą się interesuje, czy istnieje, to jednak intuicyjnie przeczuwasz, że dokonuje się w Tobie coś wielkiego i tajemniczego. Cierpienie Cię przetwarza - i to na tak głębokich pokładach Twego wnętrza, że jakby nie sięgasz już tam świadomością. Miałeś okazję nieraz przekonać się, że potrzeba tylko aktu woli, decyzji zjednoczenia się z Chrystusem w cierpieniu - i z duchowej śmierci przechodzisz do życia. Zrywasz wtedy z istotą grzechu - nieposłuszeństwem, aby resztę czasu w ciele przeżyć już nie dla pełnienia własnej woli, ale woli Bożej.

 

Stacja X: Jezus z szat obnażony

 

Skoro wspólnie z Nim cierpimy, to po to, by też wspólnie mieć udział w chwale” (Rz 8,17).

 

Szczególna stacja drogi krzyżowej. Bo sprawia Jezusowi szczególnego rodzaju cierpienie. Cierpienie, którego źródłem jest pozbawione miłości obnażanie człowieka. Takie obnażanie - czy dotyczy ciała, czy ducha - jest traktowaniem osoby ludzkiej jak przedmiotu, obiektu. Dlatego rodzi w obnażanym reakcję obronną. Jest to odruch sprzeciwu wobec pogwałcenia prawdy o niezaprzeczalnej godności człowieka. Sprzeciw ten powstaje nawet wtedy, gdy jest bezsilny wobec przemocy. Ale wtedy rodzi szczególnie wielkie cierpienie.

Z Ciebie nikt jeszcze nie zdzierał szat, ubrania, tak jak zdarto je z Jezusa. Czy więc nie znasz cierpienia, jakie On wtedy przeżywał? Znasz je, tylko jego powody są inne. Wiesz, jak bardzo boli przyjęcie całej prawdy o sobie, zaakceptowanie jej. Przecież oznacza to akceptację własnej niezręczności, kalectwa, uzależnienia od innych. Na jakimś etapie Twojej drogi krzyżowej nieuchronnie staje przed Tobą to zadanie. Trzeba zerwać wszelkie iluzje, półprawdy, za którymi kryjesz się przed samym sobą, a które tak bardzo przylgnęły do Ciebie. Boli to nie mniej niż zdzieranie przyschniętych do ran i strupów szat Jezusa. Boli równie bardzo, choć inaczej.

Ale właśnie w tym bólu rodzi się coś nieoczekiwanego. Doświadczasz jakiejś lekkości, spokoju, nawet jakby beztroski. Otwiera się przed Tobą cała głębia znaczenia słów ewangelii: „Poznacie prawdę, a prawda was wyzwoli” (J 8,32).

Co widzisz teraz?

Że prawda, którą poznajesz, jest inna od tej Twojej wcześniejszej, pesymistycznej prawdy. Nie jest już ona przepaścią, ciemną otchłanią, która Cię unicestwia, ale czymś, co Cię utrzymuje, co Cię niesie i daje oparcie. Więcej: co jest źródłem nadziei.

Nie czujesz się już tak bardzo samotny, bo całym sobą czujesz, że Chrystus jest z Tobą i z Tobą cierpi. Cierpienie nie znika, lecz nabiera sensu. Dostrzegasz teraz, że czemuś służy. Że jest „po coś”.

Skoro wspólnie z Nim cierpimy, to po to, by też wspólnie mieć udział w chwale”.

 

Stacja XI: Jezus do krzyża przybity

 

„Razem z Chrystusem zostałem przybity do krzyża. [...] Choć nadal prowadzę życie w ciele, jednak obecne życie moje jest życiem wiary w Syna Bożego, który umiłował mnie i samego siebie wydał za mnie” (Ga 2,19-20).

Gdy przyszli na miejsce, zwane «Czaszką», tam Go ukrzyżowali” (Łk 23,33). Jezus doszedł już do końca swej krzyżowej drogi. Ale Jego cierpienie jeszcze się nie kończy. Teraz dopiero się potęguje. Rzymscy żołnierze za pomocą gwoździ dokonują okrutnego połączenia żywego ciała z drzewem krzyża. Ręce Jezusa, które karmiły głodnych, uzdrawiały chorych, głuchoniemych i niewidomych, przygarniały i błogosławiły dzieci - teraz są bezczynne: przygwożdżone do belki. Nogi, które przemierzały ziemię palestyńską, by głosić ewangelię o królestwie Bożym, teraz nigdzie pójść nie mogą. Jezus nie robi teraz nic. Tylko cierpi. I chociaż wcześniej działał tak wiele, nauczając i czyniąc cuda, to dopiero teraz - na krzyżu - przez „samo tylko” cierpienie czyni najwięcej: zbawia cały świat, a z nim Ciebie i mnie. Właśnie wtedy, gdy nie może wykonać najmniejszego ruchu dłonią ani stopą - gdy staje się całkowicie „niepełnosprawny”.

Myślisz często: ileż dobrego mógłbym zdziałać na świecie, ile pomocy wyświadczyć moim bliźnim, gdyby nie moja niepełnosprawność! Z wyrzutem w sercu pytasz wtedy Boga: „Dlaczego uczyniłeś mnie nieprzydatnym dla aktywnej służby ludziom? Dlaczego jestem aż tak bezsilny nie tylko wobec potrzeb bliźnich, ale czasem nawet moich własnych, i skazany na przyjmowanie pomocy?”

Nieznośna jest dla Ciebie ta paląca udręka uzależnienia i bezsilności. To unieruchamiające przygwożdżenie do Twojego krzyża. Dla Chrystusa też było ono nieznośne. Ale potrzebne dla zbawienia.

„Razem z Chrystusem zostałem przybity do krzyża...”

 

Stacja XII: Jezus umiera na krzyżu

 

Albowiem za wszystkich umarł Chrystus po to, aby ci, co żyją, już nie żyli dla siebie, lecz dla Tego, który za nich umarł i zmartwychwstał” (2 Kor 5,15).

Jezus przybity do krzyża woła: „Boże mój, Boże, czemuś Mnie opuścił?”(Mt 27,46), abyś Ty nie musiał tak wołać. Bo wtedy, gdy Ci się wydaje, że On Cię opuścił, Bóg w Jezusie cierpi to opuszczenie razem z Tobą.

Nikt zaś z nas nie żyje dla siebie i nikt nie umiera dla siebie: jeżeli bowiem żyjemy, żyjemy dla Pana; jeżeli zaś umieramy, umieramy dla Pana. I w życiu więc i w śmierci należymy do Pana” (Rz 14,7-8).

 

Stacja XIII: Jezus zdjęty z krzyża

 

Oto ja służebnica Pańska, niech mi się stanie według twego słowa!” (Łk 1,38)

Po uwolnieniu martwego już ciała Chrystusa od krzyża, przyjmuje je w swoje ramiona Jego Matka. Odchodzi On z tego świata przez te same ręce, przez które wchodził w życie na tym świecie: ręce Matki. Jest znowu cały w jej ramionach - tak jak w stajence betlejemskiej, jak w czasie ucieczki do Egiptu, w Nazarecie. Wtedy obejmowanie i tulenie Jezusa było dla Niej radością, teraz sprawia niewysłowiony ból. Wypełnia się przepowiednia Symeona: „A Twoją duszę miecz przeniknie, aby na jaw wyszły zamysły serc wielu” (Łk 2,35).

Miecz bólu rani duszę Maryi, Matki Syna Człowieczego, a w Niej w jakiś sposób serca wszystkich matek ludzkich - także Twojej matki. Jaką ten ból i płacz miłości matczynej nad dzieckiem ma wartość? Jaki sens? Chyba taki sam, jaki ma wierność w miłości. Maryja jest wierna temu, co powiedziała przy zwiastowaniu: „Oto ja służebnica Pańska, niech mi się stanie według twego słowa” (Łk 1,38). W bezgranicznej wierze i niezgłębionej miłości przyjęła radość z narodzenia Syna Bożego, i w takiej samej wierze i miłości przyjmuje cierpienie płynące z Jego śmierci. Dlatego otrzymuje równie wielką jak jej ból zapłatę od Boga: spełnia się słowo z hymnu Magnificat, wyśpiewanego przez Maryję przy nawiedzeniu św. Elżbiety: „Oto błogosławić mnie będą odtąd wszystkie pokolenia” (Łk 1,48). Rzeczywiście wszystkie pokolenia od tylu już wieków powtarzają milionami ust w modlitwie do Bogurodzicy: „Błogosławiona jesteś między niewiastami”.

Błogosławieństwo to, podobnie jak cierpienie, staje się przez Maryję udziałem wszystkich matek - jak Ona zawsze wiernych w miłości. Do nich wszystkich, pośród nich także do Twojej matki, mówi Bóg słowami św. Elżbiety: „Błogosławiona jesteś między niewiastami i błogosławiony jest owoc Twojego łona” (Łk 1,42).

 

Stacja XIV: Jezus do grobu złożony

 

Jeżeli ziarno pszenicy wpadłszy w ziemię nie obumrze, zostanie tylko samo, ale jeżeli obumrze, przynosi plon obfity” (J 12,24).

Te słowa Jezusa, które skierował do swych słuchaczy, w złożeniu do grobu znajdują zastosowanie do Niego samego. On jest teraz ziarnem, które ma wydać plon. Jest nim od momentu Wcielenia, od swojego przyjścia na nasz świat. Jest ziarnem rzuconym na ziemię ręką Ojca - niebieskiego Siewcy. Rzuconym dla pokazania nam, jakie powinno być nasze życie, by było owocne, a nie bezpłodne. Przynoszące plon obfity, a nie daremne.

Ziarno pszenicy obumiera w ziemi dlatego, że całą zawartą w nim siłę życia przekazuje najpierw kiełkowi, potem źdźbłu, a wreszcie kłosowi. Nie zachowuje życia, które w nim jest, dla siebie. Bo wtedy przetrwa tylko pozornie: w końcu i tak zbutwieje tracąc posiadane życie, a zarazem nie wyda plonu.

Ten, kto kocha swoje życie, traci je, a kto nienawidzi swego życia na tym świecie, zachowa je na życie wieczne” (J 12,25).

 

Stacja XV: Zmartwychwstanie

 

Jeżeli Chrystus nie zmartwychwstał, daremna jest wasza wiara” (1 Kor 15,17).

Twarde i bezwzględne słowa: na darmo cała Twoja nadzieja, bez sensu wiara w przyszłe szczęście, próżne pragnienie odrodzenia się do nowego, pełnego życia - jeśli Chrystus nie zmartwychwstał. A przecież zniósł tak strasznie wielkie cierpienie. Był bity, biczowany, popychany, opluwany, wyśmiewany, raniony, przebijany gwoździami i włócznią. Czy to wszystko jeszcze za mało, aby zbawić ludzkość?

Św. Paweł głosi: „Jeżeli Chrystus nie zmartwychwstał, daremna jest wasza wiara i aż dotąd pozostajecie w swoich grzechach” (1 Kor 15,17). Pozostawalibyśmy ciągle w niewoli grzechu, gdyby droga krzyżowa Jezusa skończyła się na złożeniu Go do grobu i gdyby nie nastąpiło Jego zmartwychwstanie. Krzyż to nie tylko znak cierpienia, krzyż to także znak zwycięstwa. Dlatego droga krzyżowa to także droga ku zwycięstwu.

Tego zwycięstwa zmartwychwstania nie może zabraknąć na Twojej drodze krzyża. Cierpiąc musisz wiedzieć, pojmować dobrze sercem i umysłem, że cierpisz - jak Jezus - dla zmartwychwstania. Ponieważ „jeżeli tylko w tym życiu w Chrystusie nadzieję pokładamy, jesteśmy bardziej od wszystkich ludzi godni politowania” (1 Kor 15,19).

A szczególnie godny politowania byłbyś wtedy Ty: gdybyś złożył swą nadzieję w Chrystusie wyłącznie na ten czas, jaki pozostał Ci do odejścia z tego świata. Gdybyś odrzucił zaproszenie Zmartwychwstałego do pokonania śmierci razem z Nim. Do udziału w Jego zwycięstwie nad nią. Gdybyś nie chciał wraz z Chrystusem zniweczyć jej w sobie na zawsze właśnie Ty - tym goręcej spragniony przyszłego, szczęśliwego życia, im bardziej obezwładniony własną niepełnosprawnością.

Tymczasem jednak Chrystus zmartwychwstał jako pierwszy spośród tych, co pomarli” (1 Kor 15,20).

 

 

 
Dzieło Biblijne


© Copyright Słowo Biblijne 2006. All rights Reserved. Made in quaint.pl