Ziemia Słowa (42)  

Ks. Mariusz Rosik

NR 37/2011, Wrocław

Wieża Dawidowa

Zauroczony niezwykłym pięknem swej ukochanej Oblubieniec z Pieśni nad pieśniami w zachwycie wyznawał: „Szyja twoja jak wieża Dawida, warownie zbudowana” (Pnp 4,4). Wieża Dawida stanowi część kompleksu cytadeli, która wznosi się nieopodal Bramy Jafskiej. Nie jest to oczywiście ta sama wieża, którą podziwiał bohater Pieśni nad pieśniami.

ks. Ryszard Zawadzki

Inspiracje i motywy biblijne w części wstępnej Akatystu ku czci Bogurodzicy

Śpiewany zawsze w postawie stojącej, na którą wskazuje już sama jego nazwa, akatyst[1] zrodził się w tradycji wschodniej niepodzielonego jeszcze Kościoła jako rodzaj hymnu liturgicznego, sławiącego Jezusa Chrystusa, Bogurodzicę lub Świętych Pańskich, zwłaszcza męczenników. Ujmowany zaś od strony formy literackiej, przynależy do gatunku poezji liturgicznej, określanego jako kontakion[2].

Poza znaczeniem szerszym, zarysowanym powyżej, termin akatyst często używany jest również w znaczeniu węższym. Określa wtedy najsłynniejszy z hymnów Kościoła bizantyjskiego - Akatyst ku czci Bogurodzicy.

XVI  Ogólnopolski Konkurs Wiedzy Biblijnej

Zapraszamy do zapoznania się z Regulaminem szesnastej edycji Ogólnopolskiego Konkursu Wiedzy Biblijnej.

WEZWANI PO IMIENIU (5)

DAWID 

Cz. I – o. Lidian Strzeduła OFM

Cz. II – o. Sergiusz Bałdyga OFM

Cz. I  aspekt biblijny

Dawid jako król, wskazany przez Pana za pośrednictwem proroka Samuela, stoi u podstaw potęgi monarchii dawidowo-salomonowej. Historię Dawida opisuje przede wszystkim 1-2 Sm, 1-2 Krl oraz z nieco innej perspektywy 1-2 Krn.

Mirosław Rucki

Codziennik żywego Słowa

XXXI Tydzień zwykły

(30.10 - 5.11.2011)

Ks. Rajmund Pietkiewicz
PWT Wrocław

Biblijne przesłanie o powołaniu do życia w małżeństwie i rodzinie [1]

Mówiąc o „powołanych”, mamy na ogół na myśli osoby duchowne, siostry zakonne lub księży ubranych w habity czy sutanny. Nasze pojęcie o powołaniu wyraża się choćby w często słyszanym wezwaniu do modlitwy: „Módlmy się o nowe powołania!” lub w docierającym z zachodniej Europy narzekaniu na brak powołań. Bardzo często, mówiąc w ten sposób, nie musimy dodawać, do czego są to powołania, gdyż większość z nas świetnie rozumie, że chodzi tu o powołania do kapłaństwa lub jakiejś formy życia konsekrowanego. Czy jednak pojawiające się w kontekście wiary pojęcie powołania ogranicza się tylko do wezwania do tej szczególnej formy służby Bogu i ludziom w Kościele?

Kościół w swoim nauczaniu traktuje sprawę powołania o wiele szerzej. I tak na przykład w Katechizmie Kościoła Katolickiego możemy przeczytać o „powołaniu chrześcijańskim” (nr 863), czyli do „pójścia za Jezusem” (nr 2232), o „powołaniu do życia wiecznego” (nr 1998 i 2820), o „powołaniu jako dzieci Bożych” (nr 2226), o „powołaniu ludzkim” (nr 1886; por. nr 1962), o „powołaniu ludzi świeckich” (nr 898 i 2442), o „powołaniu do małżeństwa” (nr 1603), „do rodzicielstwa” (nr 2369) oraz o tym, że „w zamyśle Bożym mężczyzna i kobieta są powołani do czynienia sobie ziemi poddaną (Rdz 1,28) jako zarządcy Boży” (nr 373). Katechizm mówi oczywiście także o „powołaniu duchownym” (nr 1656).

Kościół podkreśla, że każde powołanie „pochodzi od Boga” (nr 2232), a więc jest wyrazem wyjątkowej relacji istniejącej między człowiekiem a Bogiem, Stwórcą i Zbawicielem, który powołując człowieka do istnienia, wyznaczył mu odpowiednie cele. Są one wpisane w naturę ludzką, a ich najgłębsze korzenie tkwią w akcie stwórczym. Stąd nauczając o powołaniu ludzi do miłości, małżeństwa i rodzicielstwa, Kościół odwołuje się przede wszystkim do biblijnych opisów stworzenia człowieka, z których odczytuje naturę ludzkiego powołania (zob. np. nr 373, 1603, 2085, 2331n, 2392).